Refleixando a estética islámica do século XII, estas pezas de Shatranj son testemuños tangibles da viaxe milenaria dos xadrez do Leste ao Oeste. Durante esta época, formas abstractas influenciadas polos estilos abbasida e fatimí migraron a través de Al-Andalus cara a España e por toda Europa. O descubrimento de pezas case idénticas en xacementos arqueolóxicos españois demostra que esta linguaxe xeométrica se converteu nun vernáculo artístico universal que transcendía fronteiras. Este conxunto conta a historia dunha historia compartida e inclusiva na que diversas civilizacións se atoparon a través dunha procura estética e intelectual común.
