१९०४ मध्ये पेनसिल्व्हेनियातील केम्ब्रिज स्प्रिंग्ज येथे झालेल्या आंतरराष्ट्रीय शतरंज महापरिषदेने अमेरिकेत आयोजित पहिल्या प्रमुख आंतरराष्ट्रीय स्पर्धेच्या रूपात एक ऐतिहासिक टप्पा गाठला. ही घटना शतरंजच्या सुवर्णयुगासाठी निर्णायक क्षण ठरली, ज्याने पारंपरिक युरोपीय परंपरा आणि अमेरिकन शतरंज क्षेत्राच्या वाढत्या प्रतिष्ठेदरम्यान एक सेतू निर्माण केला.
दंतकथात्मक गुरूंची जमात
या स्पर्धेत जगातील सोळा सर्वात सामर्थ्यवान खेळाडूंचा समावेश होता, ज्यामुळे ती 20व्या शतकाच्या सुरुवातीच्या काळातील सर्वात प्रबळ स्पर्धांपैकी एक ठरली. यात समाविष्ट होते:
इमॅन्युएल लास्कर: सध्याचा विश्वचॅम्पियन आणि शतरंज धोरणात प्रभुत्व गाजवणारी शक्ती.
मिकाईल चिगोरीन: दंतकथात्मक रशियन मास्टर आणि सोव्हिएत शतरंज शाळेचे प्रणेता.
दाविद जानोव्स्की: आक्रमक आणि सर्जनशील खेळासाठी ओळखला जाणारा एक प्रतिभावान पोलिश-फ्रेंच रणनितीकार.
फ्रँक जेम्स मार्शल: तरुण अमेरिकन आव्हानकर्ता ज्याने स्पर्धा अपराजितपणे जिंकून विश्वचॅम्पियनला मागे टाकत जगभराला धक्का दिला.
इतर उल्लेखनीय सहभागींमध्ये हॅरी नेल्सन पिल्सबरी, कार्ल श्लेक्टर आणि रिचर्ड टायचमन यांचा समावेश होता.
मूळ स्टॉन्टन डिझाइनमधून राजाच्या क्रॉसचे काढून टाकणे हे समावेशकतेकडे केलेले एक जाणूनबुजून केलेले पाऊल होते, ज्याद्वारे आंतरराष्ट्रीय खेळाडूंच्या विविध पार्श्वभूमीचा सन्मान करत खेळाला त्याच्या धर्मनिरपेक्ष आणि अमूर्त मूळांकडे परत नेण्यात आले. या डिझाइनने शतरंजच्या पटलाला विशिष्ट धार्मिक संदर्भांपासून मुक्त, तर्काचे तटस्थ क्षेत्र म्हणून स्थापित केले.
