Deze Shatranj-stukken weerspiegelen de 12e-eeuwse islamitische esthetiek en zijn tastbare getuigen van de millenniumlange reis van het schaakspel van Oost naar West. Gedurende dit tijdperk migreerden abstracte vormen, beïnvloed door Abbasidische en Fatimidische stijlen, van Al-Andalus naar Spanje en Europa. De ontdekking van bijna identieke stukken in Spaanse archeologische vindplaatsen bewijst dat deze geometrische taal een universele artistieke volkstaal werd die grenzen overschreed. Deze set vertelt het verhaal van een gedeelde geschiedenis waarin verschillende beschavingen elkaar ontmoetten via een gemeenschappelijk esthetisch en intellectueel streven.
