Το Διεθνές Σκακιστικό Συνέδριο του 1904 στο Κέιμπριτζ Σπρινγκς της Πενσυλβάνια αποτέλεσε ιστορικό ορόσημο, καθώς ήταν το πρώτο μεγάλο διεθνές τουρνουά που φιλοξενήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το γεγονός αυτό έγινε καθοριστική στιγμή για τη Χρυσή Εποχή του σκακιού, αποτελώντας γέφυρα μεταξύ των κλασικών ευρωπαϊκών παραδόσεων και της αυξανόμενης προβολής της αμερικανικής σκακιστικής σκηνής.
Μια συγκέντρωση θρυλικών δασκάλων
Στο τουρνουά συμμετείχαν δεκαέξι από τους πιο τρομερούς παίκτες του κόσμου, καθιστώντας το έναν από τους ισχυρότερους αγώνες των αρχών του 20ού αιώνα. Η σύνθεση περιλάμβανε: - τον Σπύρο Μπουρντόν - τον Σπύρο Μπουρντόν:
Emanuel Lasker: Λάσκερ: Ο εν ενεργεία παγκόσμιος πρωταθλητής και κυρίαρχη δύναμη στη στρατηγική του σκακιού.
Μιχαήλ Τσιγκόριν: Ο θρυλικός Ρώσος δάσκαλος και πρωτοπόρος της σοβιετικής σχολής σκακιού.
Dawid Janowski: γνωστός για το επιθετικό και δημιουργικό του παιχνίδι.
Frank James Marshall: Ο νεαρός Αμερικανός διεκδικητής που σόκαρε τον κόσμο κερδίζοντας το τουρνουά αήττητος, τερματίζοντας μπροστά από τον Παγκόσμιο Πρωταθλητή.
Άλλοι αξιοσημείωτοι συμμετέχοντες ήταν οι Harry Nelson Pillsbury, Carl Schlechter και Richard Teichmann.
Η αφαίρεση του σταυρού του βασιλιά από το αρχικό σχέδιο Staunton ήταν μια σκόπιμη κίνηση προς την κατεύθυνση της συμμετοχικότητας, τιμώντας τις διαφορετικές καταβολές των διεθνών παικτών, επιστρέφοντας το παιχνίδι στις κοσμικές και αφηρημένες ρίζες του. Ο σχεδιασμός αυτός καθιέρωσε τη σκακιέρα ως ουδέτερη αρένα λογικής, απαλλαγμένη από συγκεκριμένες θρησκευτικές συνδηλώσεις.
