توهمی که امپراتوریها را مسحور کرد
طراحیشده در سال ۱۷۷۰ توسط ولفگانگ فون کمپلن برای تحت تأثیر قرار دادن امپراتور ماریا ترزا، “ترک مکانیکی” ظاهراً یک اتوماتون خودکار بود که با سیستمی پیچیده از چرخدندهها کار میکرد. این فیگور که پشت یک کابینت بزرگ نشسته و لباسهای سنتی عثمانی و عمامه به تن داشت، برخی از قدرتمندترین ذهنهای تاریخ از جمله ناپلئون بناپارت و بنجامین فرانکلین را به چالش کشید و شکست داد.
انسان در میان چرخدندهها
برای دههها، جهان باور داشت که شاهد یک “ماشین فکری” واقعی است. در واقع، این دستگاه شاهکاری از فریب بود. فضای داخلی کابینت بهطرز هوشمندانهای طراحی شده بود تا یک استاد شطرنج حرفهای را پنهان کند؛ استاد شطرنجی که با باز شدن درهای مختلف برای عموم، موقعیت خود را تغییر میداد. با استفاده از مکانیزم پانتوگراف و نشانگرهای مغناطیسی زیر صفحه، بازیکن پنهان حرکات حریف را زیر نظر داشت و حرکات خود را از طریق بازوی مکانیکی ترک اجرا میکرد.
میراثی مدرن
ترک مکانیکی بیش از یک داستان فریب است؛ نمادی از شیفتگی و ترس ابدی بشر نسبت به هوش مصنوعی. تصادفی نیست که آمازون امروز پلتفرم خردهوظیفهاش را “ترک مکانیکی” نامید. این نام همچنان ادای احترامی است به وظایفی که کامپیوترها هنوز قادر به انجامشان نیستند، اما انسانها آنها را بیسروصدا “پشت صحنه” حل میکنند.”
