کنگره بینالمللی شطرنج ۱۹۰۴ در کمبریج اسپرینگز، پنسیلوانیا، نقطه عطفی تاریخی بود؛ نخستین تورنمنت بزرگ بینالمللی که در ایالات متحده برگزار میشد. این رویداد به لحظهای تعیینکننده در عصر طلایی شطرنج تبدیل شد و پلی میان سنتهای کلاسیک اروپایی و جایگاه رو به رشد صحنه شطرنج آمریکا بود.
گردهمایی اساتید افسانهای
این تورنمنت شانزده تن از قدرتمندترین بازیکنان جهان را در بر داشت و آن را به یکی از قویترین رقابتهای اوایل قرن بیستم تبدیل کرد. ترکیب بازیکنان عبارت بود از:
ئمانوئل لاسکر: قهرمان فعلی جهان و نیروی مسلط در استراتژی شطرنج.
میخائیل چیگورین: استاد افسانهای روسی و پیشگام مکتب شطرنج شوروی.
داوید یانوسکی: یک تاکتیکپرداز برجسته لهستانی-فرانسوی که به خاطر بازی تهاجمی و خلاقانهاش شناخته میشود.
فرانک جیمز مارشال: مدعی جوان آمریکایی که با پیروزی در مسابقات بدون هیچ شکست و پیشی گرفتن از قهرمان جهان، جهان را شگفتزده کرد.
از دیگر شرکتکنندگان برجسته میتوان به هری نلسون پیلزبری، کارل شلختِر و ریچارد تایخمان اشاره کرد.
حذف مهرهٔ شاه از طرح اصلی استانتون حرکتی عمدی در راستای فراگیری بود که با بازگرداندن بازی به ریشههای سکولار و انتزاعیاش، به پیشینههای متنوع بازیکنان بینالمللی احترام میگذاشت. این طرح شطرنجخانه را بهعنوان عرصهای خنثی برای منطق، عاری از هرگونه بار معنایی مذهبی خاص، تثبیت کرد.
