استراتژیای که از کاستیل تا امروز امتداد دارد
کتاب “لِبرو دِ لوس خُئِکوس” (کتاب بازیها) که در سال ۱۲۸۳ به دستور شاه آلفونسو دهم کاستیا (آلفونسو خردمند) تألیف شد، جامعترین سند فرهنگ بازی در اروپاى قرون وسطى بهشمار میرود. «آلکرکه»، که در صفحات این کتاب با جزئیات شرح داده شده است، تکامل اروپایی یک بازی استراتژی باستانی است که در جهان عرب با نام «القرط» شناخته میشود و ریشههای آن به مصر باستان بازمیگردد. در اسپانیای قرن سیزدهم، آلکرکه گواهی بود بر همکاری دانشمندان مسیحی، مسلمان و یهودی برای پیوند دادن دانش شرق و غرب.
راهی به شطرنجدری
آلکره که با ۱۲ مهره در هر طرف روی یک صفحهٔ ۵×۵ بازی میشود، زادگاه مکانیک “اسیرگیری جهشی” است که قانون اصلی دراوتس مدرن بهشمار میرود. در اواخر قرن پانزدهم، هنگامی که این قواعد پویا به صفحهٔ شطرنج ۸×۸ منتقل شدند، بازی “دراوتس” (چکرز) آنگونه که امروز میشناسیم متولد شد. این تصویر گواهی است بر اینکه بازیها صرفاً سرگرمی نیستند، بلکه زبانی جهانیاند که جغرافیاها، زبانها و ادیان را به هم پیوند میدهند.
